Biografia krótka
Andrzej Krzanowski (1951–1990) – polski kompozytor, akordeonista i pedagog, jedna z najważniejszych postaci w historii polskiej muzyki akordeonowej. Kompozycję studiował u Henryka Mikołaja Góreckiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach (1971–1975), gdzie otrzymał dyplom z wyróżnieniem, a grę na akordeonie doskonalił pod kierunkiem Joachima Pichury. Jako kompozytor zadebiutował na Festiwalu Młodzi Muzycy Młodemu Miastu w Stalowej Woli oraz na Spotkaniach Muzycznych w Baranowie Sandomierskim, szybko zwracając na siebie uwagę środowiska muzycznego.
W jego bogatym dorobku znajdują się m.in. cykl sześciu Audycji, kwartety smyczkowe, cykl dziewięciu Reliefów, Salve Regina, cykl pięciu Studiów, dwie symfonie oraz Wiatr echo niesie po polanie. Ponad połowę twórczości Krzanowskiego stanowią jednak utwory akordeonowe – instrument ten odkrył niejako na nowo, wydobywając z niego nieznane dotąd barwy, możliwości artykulacyjne i środki muzycznej narracji.
Jego twórczość była wielokrotnie nagradzana na konkursach kompozytorskich – zdobył kilkanaście nagród i wyróżnień, a w 1985 roku otrzymał Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży. Był również laureatem dwóch prestiżowych stypendiów: im. Witolda Lutosławskiego (1986) oraz Scottish Arts Council (1988).
Jego twórczości i pamięci poświęcone są Festiwal i Konkurs Akordeonowy Alkagran w Czechowicach-Dziedzicach – mieście, z którym był związany przez całe życie.
